Po dlugich miesiacach przepelnionych rozpacza, destrukcja i marazmem powolutku odradzam sie na nowo. Wracam do swiata realnego, przyjmujac z wiekszym spokojem wszystko to, co los ma mi jeszcze w darze ofiarowac. Przeciwnosciom, ktore zniewalaly i okradaly z energii juz z taka latwoscia nie poddaje sie. Zaczelam na nowo odradzac sie i kazdego dnia wspinam sie po kretych korytarzach zycia, probujac oswietlic kazdy zakatek zaciemnionej przestrzeni, W chwilach refleksji nad czasem minionym, w chwilach, ktore jeszcze mimo wszystko powracaja, przychodza mi na mysl niegdys przeczytane slowa Wandy Rutkiewicz :

"Czasami mysle, ze wspinam sie dlatego, aby przekonac sie, jak droga jest mi szara codziennosc. Wracajac, poznaje, jak smakuje kubek goracej herbaty po dniach pragnienia, sen po wielu nieprzespanych nocach, spotkanie z przyjaciolmi po dlugiej samotnosci, cisza po godzinach przezytych w przerazliwej wichurze."

Choć pogoda była taka sobie, czyli ciepło, a za chwilę chmury i deszcz, to długi weekend majowy zapisałam jako wyjątkowo udany. Mnogość relaksu cudownie wpłynął na odprężenie, na spokój, na dobry nastrój. 

I poproszę los o więcej.....

Szum fal i trzepot mew, bezkresna dal i błękit nieba są ukojeniem dla mej duszy. Są niczym najdelikatniejszy balsam pieszczący zmysły.

Nawet zachodzące słońce nie umniejsza piękna plaży

Świat obudził się ze snu zimowego. W przyrodzie zapachniało życiem....

Zapatrzona w ciszę stawu długą chwilę przyglądałam się siedzącym w wodzie łabędziom, ale głośny rechot żab przeplatany odgłosem wioseł przestraszył spokojnie snujące się po wodzie łabędzie i z trzepotem skrzydeł poderwały się do lotu.